Η διπλή φλόγα
: Έρωτας και ερωτισμός μια de profundis ματιά από τον Οκτάβιο Πας
Διαβάστε περισσότερα...
Ό,τι αγαπήθηκε ξαναγεννιέται
Μέσα στην καμμένη αγκαλιά του σκίνου ένας νέος έχει ήδη γεννηθεί. Και παρακάτω κι άλλος κι άλλος· διεκδικούν τον πατρογονικό τους χώρο. Δεν γνωρίζουν αν έχουν ελπίδες ή αν του χρόνου ή σε δέκα χρόνια υπάρξει κι άλλη φωτιά. Ή ελπίδα είναι δικιά μας έννοια. Όλα τα άλλα στη φύση απλά υπάρχουν.Έτσι χωρίς λόγο ή σκοπό. Αυτά είναι δικά μας τερτίπια.Το μόνο κοινό; Μία αγκαλιά που μπορεί να σε σώσει από το κρύο.Μια αγκαλιά που μπορεί να σε διατηρήσει στη ζωή. Όχι μόνο οι τελευταίες ημέρες, όλη μου η ζωή κινήθηκε στο μοτίβο αυτό, της συνεχούς αναγέννησης. Πώς παίρνεις υλικό
Διαβάστε περισσότερα...Όταν το ποτάμι σταματά, κάτι γεννιέται
Εδώ μου δίνεις την ευκαιρία να απαντήσω μέσα από το άλλο μου αγαπημένο αντικείμενο έρευνας και πρακτικής. Στον βελονισμό λέμε…
Πέρασε ένας μήνας από την τελευταία φορά που αφέθηκα μόνη μπροστά στην άσπρη σελίδα. Μέρες που μίκραιναν και οδηγούσαν στον χειμώνα. Μέρες που έφεραν και μικρές ανάσες χαράς κάθε μέρα βεβαίως, αλλά και πολλές μα πάρα πολλές σελίδες βιβλίων. Κάποτε το έλεγα διάσπαση ή και τεμπελιά, αποφυγή της καθημερινότητας και απόσυρση. Όμως στην τελική είναι ο τρόπος που έχω μάθει να επιβιώνω. Να διαχειρίζομαι όσα αναδύονται. Πότε κολυμπώντας στην επιφάνεια, πότε βουτώντας στην αυτοαπομόνωση. Δαμάζοντας τα κύματα…Μέσα από την διαδικασία αυτή, της συνομιλίας με τον εαυτό, βγήκε μια όμορφη εικόνα που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Είναι ένα ποτάμι
Διαβάστε περισσότερα...Το μωβ του φθινοπώρου
Τί όμορφη περιγραφή Γιάννη! Θα μου άρεσε να το έβλεπα κι εγώ. Ευχαριστώ για το μοίρασμα!
Το φθινόπωρο πάντα φέρνει μια μελαγχολία. Δεν έχει την έντονη άνθιση της άνοιξης. Δεν έχει την ποικιλία, το ζωντάνεμα, την χαρά. Όμως ο ήλιος πάντα ανατέλλει και δύει και τότε τα χρώματα είναι πάντα ονειρικά. Η συννεφιές πάλι, ξεκουράζουν τα μάτια που έχουν ζήσει για μήνες σε μια ατελείωτη λιακάδα, και ο αέρας, πριν γίνει πολύ κρύος, είναι ένα χάδι, μια ανάσα την ώρα της πεζοπορίας. Κι εκεί που περπατάς ανάμεσα στο πράσινο των αειθαλών και το κίτρινο-καφέ των ταλαίπωρων από το καλοκαίρι θάμνων, να σου και εμφανίζεται αυτή η ομορφιά! Την αγαπώ πολύ και οι μελισσοκόμοι ακόμα περισσότερο! Η
Διαβάστε περισσότερα...Το κόκκινο για τη ροδιά
Με αυτόν τον "καλπασμό", όπως τον χαρακτήρισες, της σκέψης σου και το "δέσιμο" του ροδιού με καταστάσεις κι αισθήματα, μας…
Μετά το μικρό διάλειμμα των διακοπών, επιστροφή στα χρώματα με το κόκκινο να διεκδικεί την θέση που του αξίζει. Όχι όποιο κι όποιο κόκκινο! Σήμερα έχουμε μια και μοναδική πρωταγωνίστρια καθότι μεγάλη ντίβα. Μάλιστα κυριαρχεί στην καρδιά μου δύο φορές τον χρόνο. Μια που ανθίζει και μια που οι ώριμοι καρποί είναι εκεί και φωνάζουν μάζεψε· μάζεψε όσο είναι η ώρα! Η γειτονιά που ζούμε τώρα είναι η ίδια με αυτή που ζούσαμε όταν γεννήθηκε η κόρη μας. Τότε, σε μια επίσκεψη, μια ξαδέλφη μου πολύ αγαπημένη μού είχε φέρει μια ροδιά. Και… επειδή κάποιος σοφός είπε κάποτε: Η καλύτερη
Διαβάστε περισσότερα...Ωδή στο μωβ
Πολύ καλά το λές! Ωδή δεν χρειάζεται αυτός που υμνούμε. Είναι η δική μας ανάγκη να δείξουμε ευγνωμοσύνη. Επαίνους χρειαζόμαστε…
Αυτήν την φορά διάλεξα έναν χωματόδρομο. Έτσι μπορούσα να αφήσω για λίγο τον μικρό μου φίλο να εκτονωθεί κι εγώ να βαδίζω με το δικό μου αργό βήμα αφοσιωμένο στην γύρω βλάστηση. Πολλές φορές φαντασιώνομαι ότι έχω δίπλα μου μια σοφή μητέρα που ξέρει τα πάντα για όλα τα φυτά και μου μιλάει για αυτά. Έτσι προέκυψαν και οι ιστορίες μου της Ιδαίας. Όμως η αλήθεια είναι ότι οι γνώσεις έρχονται μετά από αρκετό προσωπικό ψάξιμο. Ίσως αυτή η σοφή μητέρα είναι αυτή που είναι μέσα μου και μου λέει “Ψάξε. Ψάξε κι άλλο. Ποτέ μη σταματάς”. Σήμερα το μάτι μου
Διαβάστε περισσότερα...Κοιτώντας από την άλλη
Το Φως μέσα από την Ελιά...🌻❤️ Εικόνα που μιλά με την Ψυχή ...
Μερικά πρωινά αργότερα, πήρα πάλι τον δρόμο. Άφησα τον Λούη να οδηγεί αυτήν την φορά. Είναι ωραία η αίσθηση να μη σε νοιάζει πού πας. Απλά να κοιτάς κι όπου βγάλει ο δρόμος. Μάλιστα, τώρα την Άνοιξη, τα πάντα έχουν το λαμπερό πράσινο των φύλλων που δεν το έχει αγγίξει ακόμα η έλλειψη νερού και το έντονο κίτρινο, μωβ και άσπρο των φρέσκων λουλουδιών που πρωτοβγαίνουν. Αυτή τη φορά ο δρόμος ήταν ακριβώς ο ίδιος, αλλά αλλά την κυκλική διαδρομή που περιλαμβάνει το αγαπημένο μου μέρος την πήραμε αντίστροφα. Αυτό θα σήμαινε ότι στο τέλος θα έπρεπε να ανεβούμε μια
Διαβάστε περισσότερα...Ενετικό λιμάνι, ένας απολογισμός
Μέρα με ήλιο, διάθεση πρωινή, διάθεση αρχής της χρονιάς. Η χειμερινή ισημερία έχει περάσει, αλλά ο χειμώνας είναι όλος μπροστά. Πέρσι στα μαθήματα κινέζικης φιλοσοφίας, με μπέρδευαν οι έννοιες μέχρι να καταλάβω την απλότητα τους. Το yang μεγαλώνει το yin μικραίνει άρα έχουμε yang μέσα στο yin. Χαρά μέσα από την λύπη. Φώς μέσα από το σκοτάδι. Αλλά ταυτόχρονα αναταραχή μέσα στην γαλήνη, πόλεμος μετά από ειρήνη. Τα πάντα είναι θέμα ισορροπίας ή έλλειψης της. Σήμερα, η θάλασσα είναι κρύα και γαλήνια, δηλαδή yin και ο ήλιος αντανακλά πάνω της και είναι… Αλλά δεν έχω καμιά πρόθεση να μιλήσω
Διαβάστε περισσότερα...
Δεν υπάρχουν σχόλια.
Πρόσθεσε το σχόλιό σου