Η αίσθηση του να είσαι σε μια αίθουσα και να βλέπεις τα παιδιά να παρακολουθούν είναι μοναδική. Για κάθε έναν από μας που γράφει για παιδιά, οι αντιδράσεις στα πρόσωπά τους, οι ερωτήσεις τους, όταν σου λένε γι’ αυτά που τους αρέσουν, γι’ αυτά που θέλουν, γι’ αυτά που ονειρεύονται, είναι σαν οδοδείκτες. Μας οδηγούν σε λόγια που μπορούν να μιλήσουν κατευθείαν στις καρδιές τους. Την εβδομάδα που μας πέρασε ήμουν καλεσμένη σε ένα σχολείο να μιλήσω για το πρώτο μου βιβλίο στα παιδιά της Τρίτης. Την μέρα της επίσκεψής μου, στο διάλειμμα πριν την μπουν τα παιδιά μέσα, ήμασταν
Διαβάστε περισσότερα...Τί ήταν αυτό που έκανε τους αρχαίους μας προγόνους να χτίζουν τα Ασκληπιεία σε μέρη σαν αυτό;Εμένα μου έρχεται μια λέξη:Το δέος. Η αίσθηση που σου προκαλεί το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ένα μέρος με τόση ομορφιά, με τόση σοφία πλασμένο, αν δεν κατοικεί ήδη σε αυτό ένας Θεός; Όπως λοιπόν μας είπε ο δάσκαλος μας την προηγούμενη Κυριακή, ο ναός του Ασκληπιού, χτίστηκε 2300 χρόνια πριν, στο μέρος αυτό όπου χιλιάδες θεραπευτικά βότανα ανθίζουν και το ιαματικό νερό της πηγής είναι άμεσα διαθέσιμο για καθαρμούς και πόση. Ένα γύρω και μέσα στην ρεματιά, είναι φυτεμένες χαρουπιές και
Διαβάστε περισσότερα...Μετά το μικρό διάλειμμα των διακοπών, επιστροφή στα χρώματα με το κόκκινο να διεκδικεί την θέση που του αξίζει. Όχι όποιο κι όποιο κόκκινο! Σήμερα έχουμε μια και μοναδική πρωταγωνίστρια καθότι μεγάλη ντίβα. Μάλιστα κυριαρχεί στην καρδιά μου δύο φορές τον χρόνο. Μια που ανθίζει και μια που οι ώριμοι καρποί είναι εκεί και φωνάζουν μάζεψε· μάζεψε όσο είναι η ώρα! Η γειτονιά που ζούμε τώρα είναι η ίδια με αυτή που ζούσαμε όταν γεννήθηκε η κόρη μας. Τότε, σε μια επίσκεψη, μια ξαδέλφη μου πολύ αγαπημένη μού είχε φέρει μια ροδιά. Και… επειδή κάποιος σοφός είπε κάποτε: Η καλύτερη
Διαβάστε περισσότερα...Copyright © 2026. Ασπασία Καγιαλάρη.
Το μεγάλο παιδί έπαιξε με τα μικρότερα και τους μετέφερε τις αρχές του ιδανικού κόσμου. Μακάρι να ήταν οι περισσότεροι…