Κατηγορία -Ενσυνειδητότητα

1
Η μικρή ιστορία του Lo Spinario
2
Τα κυκλάμινα
3
Ό,τι αγαπήθηκε ξαναγεννιέται
4
Τι χρώμα έχει η χαρά;
5
Το κόκκινο για τη ροδιά
6
Από το μωβ στο κίτρινο
7
Ωδή στο μωβ
8
Κοιτώντας από την άλλη
9
Αντιμέτωπη με μια απώλεια  
10
Ενετικό λιμάνι, ένας απολογισμός

Η μικρή ιστορία του Lo Spinario

Από την αυτοφροντίδα στην αυταγάπη Πέρασα μερικές μέρες ακόμα φέτος στο πατρικό μετά τις γιορτές. Ένα σπίτι γεμάτο αναμνήσεις και κειμήλια δεν αδειάζει με την μία. Πάνε πέντε χρόνια τώρα. Κάθε τί, μια, δύο και τρεις ιστορίες έχει να πει. Αλλά να και μια που δεν ήξερα: “το αγόρι που βγάζει ένα αγκάθι από το πόδι του”. Μια μικρογραφία ενός ρωμαϊκού αγάλματος, αντίγραφο ενός ελληνιστικού λένε οι πληροφορίες. Όχι μορφή θεού ή ήρωα. Μια απλή σκηνή από μια καθημερινή πράξη αυτοφροντίδας. Αλλά έχει μια άλλη ιστορία να μας πει: αυτήν της θείας μου. Κάποτε η αδελφή του πατέρα μου ήταν

Διαβάστε περισσότερα...

Τα κυκλάμινα

Γεννήθηκα την πρώτη μέρα της Άνοιξης από γονείς που ήταν στην πρώτη τους Άνοιξη. Και αυτό είχε τα καλά του και τα λιγότερο καλά του. Όπως και να ‘ναι όμως, αυτό μου έλαχε, με αυτό πορεύομαι. Ένα από τα καλά του είναι ότι υπήρχαν περίοδοι που ο πατέρας μου έδινε όλον του τον εαυτό στο μεγάλωμά μας. Έτσι μεγαλώσαμε με παραμύθια απ΄ όλον τον κόσμο, βιβλία και μουσική. Πάντα πολλή μουσική. Όταν εγώ ήμουν στην πρώτη δημοτικού και ο αδελφός μου νήπιο, χωρίς να νιώθουμε ακόμα το νόημα των στίχων, υπήρχε γύρω μας και μέσα μας, το “Άξιον Εστί” (ήταν

Διαβάστε περισσότερα...

Ό,τι αγαπήθηκε ξαναγεννιέται

Μέσα στην καμμένη αγκαλιά του σκίνου ένας νέος έχει ήδη γεννηθεί. Και παρακάτω κι άλλος κι άλλος· διεκδικούν τον πατρογονικό τους χώρο. Δεν γνωρίζουν αν έχουν ελπίδες ή αν του χρόνου ή σε δέκα χρόνια υπάρξει κι άλλη φωτιά. Ή ελπίδα είναι δικιά μας έννοια. Όλα τα άλλα στη φύση απλά υπάρχουν.Έτσι χωρίς λόγο ή σκοπό. Αυτά είναι δικά μας τερτίπια.Το μόνο κοινό; Μία αγκαλιά που μπορεί να σε σώσει από το κρύο.Μια αγκαλιά που μπορεί να σε διατηρήσει στη ζωή. Όχι μόνο οι τελευταίες ημέρες, όλη μου η ζωή κινήθηκε στο μοτίβο αυτό, της συνεχούς αναγέννησης. Πώς παίρνεις υλικό

Διαβάστε περισσότερα...

Τι χρώμα έχει η χαρά;

Μωβ είναι  το χρώμα του ουρανού σαν ανατέλλει και δύει ο ήλιος.Μωβ είναι η έμπνευση όταν έρχεται να σε βρει.Μωβ  η χαρά της στιγμής της έμπνευσης, της συνειδητοποίησης ότι όλοι είμαστε ένα. Μπλε και γαλάζια είναι η γαλήνη του ουρανού και της θάλασσας.Μπλε και γαλάζια η γαλήνη όταν η ιδέα γίνεται λόγος και έκφραση. Μπλε η χαρά του εκφραζόμενου λόγου! Πράσινη είναι η γη που φυτρώνει όταν η βροχή και ο ήλιος την θρέφουν.Πράσινο το χρώμα της δημιουργίας. Σε κάθε κύκλο του έτους, το ίδιο.Πράσινη η χαρά της επίγνωσης του ό,τι πλάθουμε και λέμε έχει πλαστεί και λεχθεί ξανά και

Διαβάστε περισσότερα...

Το κόκκινο για τη ροδιά

Μετά το μικρό διάλειμμα των διακοπών, επιστροφή στα χρώματα με το κόκκινο να διεκδικεί την θέση που του αξίζει. Όχι όποιο κι όποιο κόκκινο! Σήμερα έχουμε μια και μοναδική πρωταγωνίστρια καθότι μεγάλη ντίβα. Μάλιστα κυριαρχεί στην καρδιά μου δύο φορές τον χρόνο. Μια που ανθίζει και μια που οι ώριμοι καρποί είναι εκεί και φωνάζουν μάζεψε· μάζεψε όσο είναι η ώρα!   Η γειτονιά που ζούμε τώρα είναι η ίδια με αυτή που ζούσαμε όταν γεννήθηκε η κόρη μας. Τότε, σε μια επίσκεψη, μια ξαδέλφη μου πολύ αγαπημένη μού είχε φέρει μια ροδιά. Και… επειδή κάποιος σοφός είπε κάποτε:  Η καλύτερη

Διαβάστε περισσότερα...

Από το μωβ στο κίτρινο

Ήρθε ως φυσική συνέπεια του προηγούμενου κειμένου η ανάγκη να μιλήσω για τα κίτρινα λουλούδια που συναντώ κάθε μέρα. Χρόνια τώρα, στις βόλτες μου στα γύρω μονοπάτια, μού κάνει εντύπωση ο τρόπος που φυτρώνουν αγκαλιασμένα η λαδανιά με τον ελίχρυσο σαν αιώνιο ζευγάρι που ανθίζει κάθε Άνοιξη. Είναι σαν να μας υπόσχονται με τον τρόπο τους ότι υπάρχει αιώνια νεότητα και αιώνια αγάπη. Αλλά αφήνοντας τις ιδιότητες των βοτάνων στους πιο ειδικούς, θα ήθελα να πω σήμερα για τον ελίχρυσο  και στον μύθο που λέγεται για αυτόν.  Φεύγοντας ο Πάρις με την ωραία Ελένη από την Σπάρτη, έκαναν μια στάση

Διαβάστε περισσότερα...

Ωδή στο μωβ

Αυτήν την φορά διάλεξα έναν χωματόδρομο. Έτσι μπορούσα να αφήσω για λίγο τον μικρό μου φίλο να εκτονωθεί κι εγώ να βαδίζω με το δικό μου αργό βήμα αφοσιωμένο στην γύρω βλάστηση. Πολλές φορές φαντασιώνομαι ότι έχω δίπλα μου μια σοφή μητέρα που ξέρει τα πάντα για όλα τα φυτά και μου μιλάει για αυτά. Έτσι προέκυψαν και οι ιστορίες μου της Ιδαίας. Όμως η αλήθεια είναι ότι οι γνώσεις έρχονται μετά από αρκετό προσωπικό ψάξιμο. Ίσως αυτή η σοφή μητέρα είναι αυτή που είναι μέσα μου και μου λέει “Ψάξε. Ψάξε κι άλλο. Ποτέ μη σταματάς”. Σήμερα το μάτι μου

Διαβάστε περισσότερα...

Κοιτώντας από την άλλη

Μερικά πρωινά αργότερα, πήρα πάλι τον δρόμο. Άφησα τον Λούη να οδηγεί αυτήν την φορά. Είναι ωραία η αίσθηση να μη σε νοιάζει πού πας. Απλά να κοιτάς κι όπου βγάλει ο δρόμος. Μάλιστα, τώρα την Άνοιξη, τα πάντα έχουν το λαμπερό πράσινο των φύλλων που δεν το έχει αγγίξει ακόμα η έλλειψη νερού και το έντονο κίτρινο, μωβ και άσπρο των φρέσκων λουλουδιών που πρωτοβγαίνουν. Αυτή τη φορά ο δρόμος ήταν ακριβώς ο ίδιος, αλλά αλλά την κυκλική διαδρομή που περιλαμβάνει το αγαπημένο μου μέρος την πήραμε αντίστροφα. Αυτό θα σήμαινε ότι στο τέλος θα έπρεπε να ανεβούμε μια

Διαβάστε περισσότερα...

Αντιμέτωπη με μια απώλεια  

Ήταν η δική μου πύλη. Το δικό μου μέσο να μπαίνω σε έναν άλλον κόσμο γεμάτο χαρά, γαλήνη, εναρμόνιση με το σύμπαν.  Για ένα διάστημα ήταν η καθημερινή μου τελετουργία: Έπαιρνα μαζί τη Στέφη μου και κατηφόριζα τον δρόμο που οδηγούσε στο “μυστικό μου καταφύγιο”. Ο δρόμος σε αυτό το σημείο είναι τελείως κάθετος με την σχεδόν ευθεία λωρίδα θάλασσας του κόλπου της Σούδας. Είναι ένα θέαμα υπέροχο που τον χειμώνα και νωρίς την Άνοιξη είναι ακόμα πιο μαγικό, καθώς τα Λευκά Όρη είναι αυτό που λέει το όνομά τους. Ολόλευκα! Κατηφορίζοντας τα έβλεπα ίσια μπροστά, και η καρδιά μου

Διαβάστε περισσότερα...

Ενετικό λιμάνι, ένας απολογισμός

  Μέρα με ήλιο, διάθεση πρωινή, διάθεση αρχής της χρονιάς. Η χειμερινή ισημερία έχει περάσει, αλλά ο χειμώνας είναι όλος μπροστά.   Πέρσι στα μαθήματα κινέζικης φιλοσοφίας, με μπέρδευαν οι έννοιες μέχρι να καταλάβω την απλότητα τους.   Το yang μεγαλώνει το yin μικραίνει άρα έχουμε yang μέσα στο yin. Χαρά μέσα από την λύπη. Φώς μέσα από το σκοτάδι. Αλλά ταυτόχρονα αναταραχή μέσα στην γαλήνη, πόλεμος μετά από ειρήνη. Τα πάντα είναι θέμα ισορροπίας ή έλλειψης της. Σήμερα, η θάλασσα είναι κρύα και γαλήνια, δηλαδή yin και ο ήλιος αντανακλά πάνω της και είναι… Αλλά δεν έχω καμιά πρόθεση να μιλήσω

Διαβάστε περισσότερα...

Copyright © 2026. Ασπασία Καγιαλάρη.