Στον απόηχο μιας επίσκεψης

Η αίσθηση του να είσαι σε μια αίθουσα και να βλέπεις τα παιδιά να παρακολουθούν είναι μοναδική. Για κάθε έναν από μας που γράφει για παιδιά, οι αντιδράσεις στα πρόσωπά τους, οι ερωτήσεις τους, όταν σου λένε γι’ αυτά που τους αρέσουν, γι’ αυτά που θέλουν, γι’ αυτά που ονειρεύονται, είναι σαν οδοδείκτες. Μας οδηγούν σε λόγια που μπορούν να μιλήσουν κατευθείαν στις καρδιές τους.

Όταν ήμουν στην ηλικία σας, είπα, δεν ήμουν και η ψυχή της παρέας. Συνήθως προτιμούσα να μένω μόνη μου και να διαβάζω κάτι στα διαλείμματα… Έτσι όταν διάβασα για την Νάρνια ήταν κάτι σαν αποκάλυψη για μένα. Ένας μαγικός κόσμος όπου μπορούσα να φεύγω από την καθημερινότητα, μακριά από τα πειράγματα των άλλων παιδιών. Ναι ήμουν ένα μοναχικό παιδί αλλά το διάβασμα και η φαντασία με έκαναν να ζω χαρούμενη όσο αυτό ήταν δυνατό.

Ύστερα έφτιαξα με την φαντασία μου τον δικό μου κόσμο. Εκεί επικρατεί η φιλία, η δικαιοσύνη, η αρμονική συνύπαρξη. Αλλά όχι μόνο αυτά. Ό,τι μας περιβάλλει είναι εξίσου σημαντικό. Εκεί, οι άνθρωποι ξέρουν ότι πρέπει να φροντίζουν την φύση για να τους φροντίσει κι εκείνη με την σειρά της.

Και κάπως έτσι άρχισα να τους μιλάω για τα ιδανικά για τα οποία κάποιοι άνθρωποι αγωνίζονται και ας ζούμε σε μια εποχή που οι περισσότεροι έχουν παραιτηθεί. Τους μίλησα για τον εθελοντισμό στην Αφρική, όπου άνθρωποι απ’ όλον τον κόσμο συρρέουν για να εμποδίσουν την επέλαση της ερήμου φυτεύοντας δέντρα. Αλλά και για την ανάγκη να μπει ένα όριο στην υπερβόσκηση που απειλεί με ερημοποίηση και την δική μας χώρα. Ακόμα ακόμα και για το πώς εμείς προστατεύουμε τα βότανα που συλλέγουμε διαλέγοντας μόνο τρία από τα δέκα κλαράκια κάθε φορά.

Ύστερα ήρθε η ώρα να παίξουμε και αυτή είναι και η πιο αγαπημένη μου στιγμή. Γατί τα παιδιά έρχονται δίπλα μου και με ρωτάνε διάφορα και αυτό μας φέρνει ακόμα πιο κοντά. Μία από τις δραστηριότητες που τα παιδιά αγαπούν πολύ είναι τα πουγκάκια για την ντουλάπα. Ανακατεύουμε αρωματικά βότανα του βουνού με ρύζι και γεμίζουμε πουγκάκια που αρωματίζουν και ταυτόχρονα απορροφούν την υγρασία. Ετοιμάζοντας το υλικό, τα παιδιά που ήρθαν κοντά μου, έπιασαν το θρούμπι που είχα μόλις πριν λίγες ώρες μαζέψει από τον θαμνώνα κοντά στο σπίτι μου. Αφαιρώντας τα φυλλαράκια και τα λουλούδια από τα κλαδάκια του, τα χέρια μας, η τάξη και εμείς οι ίδιοι γεμίσαμε από το αναζωογονητικό άρωμά του. Και φυσικά υπήρχαν τα μπουκετάκι από μαλοτήρα και οι ζωγραφιές και η διαδικασία της παρασκευής του βοτανικού ροφήματος. Μια ατμόσφαιρα που μοιάζει με γιορτή.

Μα πιο γιορτή είναι αυτό που γίνεται μέσα μου. Γιατί δεν λέω, η δουλειά μου στο γραφείο έχει και φροντίδα και μοίρασμα και αίσθηση νοήματος. Αλλά το να βρίσκομαι με τα παιδιά μιλώντας για τα βότανα, την φροντίδα του περιβάλλοντος, τη ειρήνη και όλα όσα θεωρώ ιδανικά, είναι κάτι που για μένα έχει το απόλυτο νόημα.