Στον κόσμο των ιδεών
Ευχαριστούμε πολύ για άλλη μια όμορφη βόλτα, στον βοτανικό κήπο αυτή τη φορά, στον οποίο, όσες φορές και αν πας,…
Το βολταράκι της Κυριακής που μας πέρασε ήταν πολύ ξεχωριστό. Ήταν που ήμουν συντροφιά με μια φίλη πολύ αγαπημένη. Είναι από αυτές τις παρέες που λες ότι, όταν ξεκινά η κουβέντα, δεν καταλαβαίνεις τον χρόνο που περνάει. Ο λόγος σε μεταφέρει στον κόσμο των ιδεών. Πόσο μάλλον που η κουβέντα γινόταν σε ένα τόπο πραγματικά ιδεατό!
Στην εικόνα αυτή βλέπουμε ένα πολύ σημαντικό μήνυμα. Όμως εμένα η μορφή αυτή της ελιάς μου έφερε στο νου μιαν άλλη εικόνα.
Από όταν ήμουν στο δημοτικό και διάβασα το πρώτο βιβλίο της Νάρνια, έχω την συνήθεια να αναρωτιέμαι αν πίσω από κάθε μορφή ενός δέντρου που μου τραβάει την προσοχή κρύβεται κάποια δρυάδα. Δεν μοιάζει σαν ένα ζευγάρι που χορεύει, η εικόνα αυτή; Θα μπορούσε να είναι ο τελευταίος χορός που αποτυπώθηκε· την ημέρα της πυρκαγιάς.
Με τη σκέψη αυτή ξεκινήσαμε την περιήγηση στο όμορφο πάρκο και όσα είδαμε ήταν εφάμιλλα της πρώτης αυτής ιδέας. Σαν να περπατούσα στα μονοπάτια της δικής μου Ιδαίας! Οι εντυπώσεις είναι αμέτρητες. Γράφεις βιβλίο! Αφού και οι εμπνευστές του βοτανικού κήπου έχουν αφιερώσει τη ζωή τους ολόκληρη στο έργο αυτό. Για σήμερα θα γράψω αυτά που με συγκίνησαν περισσότερο αυτήν την φορά.
Στο πρώτο επίπεδο της περιήγησης που είναι αφιερωμένο στην τροπική βλάστηση, ένα δέντρο moringa μου θύμισε τις προσπάθειες αναδάσωσης στην Κένυα στις οποίες συμμετείχε ένας πολύ αγαπημένος φίλος και συνάδελφος. Πόσο υπέροχο είναι που –από άκρη σε άκρη του κόσμου– οι άνθρωποι προσπαθούν να μειώσουν τις επιπτώσεις των καταστροφών και της ερημοποίησης που απειλεί τα οικοσυστήματα !
Λίγο πιο κάτω η στερλίτσια γίγας, ή λευκό πουλί του παραδείσου, άνθιζε σε μεγάλο ύψος. Εκείνη την ώρα ένιωσα ότι πετώ μέχρι εκεί κι ύστερα, με ανοιχτές τις φτερούγες, βουτώ προς τα κάτω στην απέραντη έκταση των κήπων.
Κατεβαίνοντας προς τη γη την αφιερωμένη στα βότανα, περάσαμε μέσα από έναν αψιδωτό διάδρομο που οδηγούσε σε μια σύνθεση αφιερωμένη στον Ιπποκράτη. Ήταν σαν εισαγωγή σε όσα θα βλέπαμε. Πρώτα όμως περάσαμε μια ακόμα αναπαράσταση: αυτήν της εστίας ενός παραδοσιακού σπιτιού.
Κι ύστερα το ζωντανό θησαυροφυλάκιο των αμέτρητων βοτάνων που τα τρυγούσαν οι μέλισσες που ζουζούνιζαν! Αν είστε λάτρης των βοτάνων, εδώ θα χάνατε τον νου σας! Γιατί αυτήν την εποχή όλα είναι ανθισμένα ή κοντεύουν να ανθίσουν. Τα αγαπημένα μου μωβ επικρατούσαν: λεβάντα, φασκόμηλο, δεντρολίβανο, κίστος, θρούμπι.
Δεν το ανέφερα μέχρι τώρα, αλλά οι σημερινές φωτογραφίες δεν είναι δικές μου. Είχα επαναπαυτεί στο ότι τραβούσε η φίλη μου. Ε, λοιπόν, στο κομμάτι αυτό της διαδρομής δεν έβγαλε ούτε εκείνη. Την τρέλαινα να της λέω « κοίτα αυτό » και « κοίτα εκείνο » !
Στη συνέχεια όμως, η αδελφούλα της στερλίτσιας γίγας μας προσγείωσε με το έντονο πορτοκαλί της χρώμα.
Και ύστερα είδαμε ελαιώνες και αμπέλια, αλλά και οπωρώνες με κάθε είδους εσπεριδοειδή απ’ όλη τη γη. Και εννοείται ότι καθόλου δεν λείπουν τα καλλωπιστικά άνθη από την φαντασμαγορική αυτή σύνθεση.
Ο βοτανικός κήπος Κρήτης δεν είναι γνωστός μόνο για τον κήπο του. Στο εστιατόριο του μπορεί κανείς να απολαύσει την αυθεντική Κρητική κουζίνα με υλικά άριστης ποιότητας.
Επίσης, κάτι που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι ότι, ανάμεσα στα τοπικά προϊόντα, παρασκευάσματα και βιβλία που υπάρχουν στην έκθεση, βρίσκονται και τα δικά μου βιβλία. Ο εμπνευστής του κήπου αγκάλιασε την προσπάθειά μου από τότε που το πρώτο μου βιβλίο ήταν ανέκδοτο, και τώρα τόσα χρόνια μετά ο κόσμος μαθαίνει για την Ιδαία καθώς την συναντάει στο μαγικό αυτό μέρος!
Ευχαριστούμε πολύ για άλλη μια όμορφη βόλτα, στον βοτανικό κήπο αυτή τη φορά, στον οποίο, όσες φορές και αν πας, δεν είναι αρκετές. Κάθε φορά κάτι νέο, κάτι διαφορετικό, αναλόγως της εποχής.