Κοιτώντας από την άλλη

Μερικά πρωινά αργότερα, πήρα πάλι τον δρόμο. Άφησα τον Λούη να οδηγεί αυτήν την φορά. Είναι ωραία η αίσθηση να μη σε νοιάζει πού πας. Απλά να κοιτάς κι όπου βγάλει ο δρόμος. Μάλιστα, τώρα την Άνοιξη, τα πάντα έχουν το λαμπερό πράσινο των φύλλων που δεν το έχει αγγίξει ακόμα η έλλειψη νερού και το έντονο κίτρινο, μωβ και άσπρο των φρέσκων λουλουδιών που πρωτοβγαίνουν.

Αυτή τη φορά ο δρόμος ήταν ακριβώς ο ίδιος, αλλά αλλά την κυκλική διαδρομή που περιλαμβάνει το αγαπημένο μου μέρος την πήραμε αντίστροφα. Αυτό θα σήμαινε ότι στο τέλος θα έπρεπε να ανεβούμε μια πολύ απότομη και μακριά ανηφόρα. Όλα αυτά τα χρόνια, με το σκεπτικό να μην κάνω αυτόν τον δρόμο ανηφορίζοντας, πάντα διάλεγα την ίδια πορεία. Μια απλή αναστροφή όμως, φέρνει πολλές αλλαγές στην οπτική μας. Πρώτη διαφορά ήταν ότι, κατεβαίνοντας την δεύτερη πλευρά της τριγωνικής διαδρομής, είχα στο δεξί μου χέρι και όσο έπαιρνε το μάτι, τη θέα της θάλασσας και των απέναντι βουνών. Τώρα, χωρίς την δυσκολία μιας ανηφόρας, μπορούσα να απολαμβάνω περπατώντας με άνεση και μάλιστα, έβλεπα ένα τελείως διαφορετικό τοπίο ή τουλάχιστον αυτή η εντύπωση μου δημιουργήθηκε.  

Μήπως με το δεξί μας μάτι βλέπουμε διαφορετικά απ’ ό,τι με το αριστερό; Μια σκέψη είναι και αυτή. Μήπως πάλι εστιάζουμε κοιτώντας πάντα περισσότερο από μία πλευρά; Πάντως όταν άρχισα να ανηφορίζω ασθμαίνοντας την μεγάλη ανηφόρα με τον αγαπημένο μου ελαιώνα κάτω από το σπίτι που μου άρεσε να κάθομαι παλιά, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, δεν ήθελα να κοιτάζω αριστερά. Δεν ήθελα να βλέπω τα σκαμμένα και να θυμάμαι τα ξεριζωμένα πλέον λιόδεντρα.  

Έτσι πρόσεξα ότι στην άλλη πλευρά του δρόμου ήταν, όπως πάντα, ένας ακόμα ελαιώνας. Μάλιστα, χωρίς καθόλου περίφραξη. Στις ρίζες των δέντρων φύτρωνε τριφύλλι και ξινήθρα, και ήταν σαν στρωμένο χαλάκι που σε καλούσε να κάτσεις να ξεκουραστείς. Εννοείται ότι θα καθόμουν. Όπως είπα και στην αρχή αυτήν την ανηφόρα δεν την έβγαζα μονοκοπανιά ούτε πριν δέκα χρόνια. Και όταν έκατσα, η θέα στην Σούδα ήταν αυτή η ίδια που αγάπησα όλα αυτά τα χρόνια. Το παιχνίδισμα του φωτός μέσα από τα φύλλα της ελιάς, το ίδιο. Το καδράρισμα του τοπίου από τα γύρω κλαδιά το ίδιο. Η γαλήνη, η ψυχική ανάταση, όλα ίδια. Μόνο το κουτάβι δεν μπορούσε να κάτσει λίγο ήσυχο αγκαλιά να χαζέψει μαζί μου. Αλλά πώς να του θυμώσει κανείς; Αυτό ήταν κάτι πολύ μικρό σε σχέση με την αλλαγή οπτικής που μου προσέφερε.