Ωδή στο μωβ
Πολύ καλά το λές! Ωδή δεν χρειάζεται αυτός που υμνούμε. Είναι η δική μας ανάγκη να δείξουμε ευγνωμοσύνη. Επαίνους χρειαζόμαστε…
Αυτήν την φορά διάλεξα έναν χωματόδρομο. Έτσι μπορούσα να αφήσω για λίγο τον μικρό μου φίλο να εκτονωθεί κι εγώ να βαδίζω με το δικό μου αργό βήμα αφοσιωμένο στην γύρω βλάστηση. Πολλές φορές φαντασιώνομαι ότι έχω δίπλα μου μια σοφή μητέρα που ξέρει τα πάντα για όλα τα φυτά και μου μιλάει για αυτά. Έτσι προέκυψαν και οι ιστορίες μου της Ιδαίας. Όμως η αλήθεια είναι ότι οι γνώσεις έρχονται μετά από αρκετό προσωπικό ψάξιμο. Ίσως αυτή η σοφή μητέρα είναι αυτή που είναι μέσα μου και μου λέει “Ψάξε. Ψάξε κι άλλο. Ποτέ μη σταματάς”. Σήμερα το μάτι μου έδειχνε μια επιλεκτικότητα. Διάλεγε ό,τι ήταν μωβ. Έτσι σκέφτηκα να σας πω για μερικά από τα λουλούδια που με κάλεσαν κοντά τους.
Αυτός ο χωματόδρομος που ακολουθούσα σήμερα ήταν, πριν μερικά χρόνια, ένα απλό μονοπάτι· ίσα να περνά ένας άνθρωπος. Τότε τα ρούχα μου τρίβονταν στα φύλλα της λαδανιάς και η ατμόσφαιρα γέμιζε με το άρωμά της. Αλλά και σήμερα ακόμα μπορεί κανείς να διακρίνει εδώ κι εκεί τα μοναδικά σε όψη ζαρωμένα λουλουδάκια της να στολίζουν την άκρη του δρόμου. Η λαδανιά, ή αλάδανος, επίσημα λέγεται Cistus Creticus και είναι ένα πολύτιμο θεραπευτικό βότανο. Τα παλιά χρόνια που οι λαδανιές έπιαναν εκτάσεις ολάκερες, έβγαιναν οι άνθρωποι και μάζευαν την ρητίνη από τα φύλλα με ένα εργαλείο με δερμάτινα λουριά που το λένε αργαστήρι. Όχι μόνο παλιά, ακόμα το μαζεύουν· αλλά δεν είναι πια τόσο πολύς. Σε μια εκδρομή, κάποτε, μου είπαν ότι οι φτωχές κοπέλες, χάρη στη συλλογή και πώλησή του, έφτιαχναν την προίκα τους.
Οι βολβοί και οι μικρές πόες στα πόδια μου, είχαν ευτυχώς ξεφύγει από την τελευταία προσπάθεια εκχέρσωσης. Έτσι περπατούσα προσπαθώντας να αποφύγω να πληγώσω τις λεπτεπίλεπτες ίριδες που ούτως ή άλλως έχουν μόνο μια μέρα ζωής. Το επίσημο όνομά τους είναι Moraea ή Ιris Sisyrinchium. Sisyrinchium τώρα, σημαίνει το ρύγχος του χοίρου, έτσι τις έλεγε ο Θεόφραστος. Φαντάζεστε την χαριτωμένη αγγελιαφόρο των θεών με μουσούδι γουρουνιού; Τελικά αυτοί οι παλιοί γιατροί είχαν μεγάλη φαντασία.
Ένα άλλο μωβ λουλουδάκι με αστείο κάπως όνομα, είναι η ψωραλέα. Επίσημα, Psoralea ή Bituminaria Bituminosa, που σημαίνει αυτή που μυρίζει σαν πίσα. Γι΄αυτό λέγεται και πισόχορτοτο . Παρά το κακόηχο όνομά της, είναι ένα φυτό ευεργετικό τόσο για τον άνθρωπο όσο και για το περιβάλλον που αναπτύσσεται. Όπως όλα τα φυτά της οικογένειας των φασολιών, εμπλουτίζει το έδαφος με άζωτο αλλά επίσης το καθαρίζει από τα βαρέα μέταλλα. Τώρα αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για δική μας θεραπεία ένα φυτό που έχει καθαρίσει την γη από τα βαρέα μέταλλα, δεν παίρνω όρκο. Εκ του ασφαλούς θα μπορούσαμε να διαλέξουμε κάποια που φυτρώνουν κάπως μακρύτερα από την διαδρομή που κάνουμε την βόλτα του σκύλου μας γύρω απ’ το σπίτι μας.
Κόντευα να επιστρέψω σπίτι με την σκέψη μου αγκιστρωμένη στα μωβ λουλούδια, όταν συνάντησα την ταπεινή μολόχα. Κι όπως ανακαλούσα τις πληροφορίες γι’ αυτήν, το πόσο την εκτιμούσαν όλοι οι αρχαίοι και νέοι βοτανολόγοι και θεραπευτές, πόσα και πόσα θαύματα κάνει για μας, μια ανάμνηση έκανε την εμφάνισή της που μου έφερε συγκίνηση. Στα πρώτα μου μαθήματα για τα βότανα, η δασκάλα μας μας το είχε πει: Όπου και να δείτε μολόχα – ακόμα και αν δεν υπάρχει τώρα- κάπου, κάποτε, εκεί γύρω υπήρχε ένα σπίτι. Η μολόχα φυτρώνει πάντα κοντά στους ανθρώπους. Λέτε τα φυτά να έχουν μια δική τους παλέτα συναισθημάτων όπου συμπεριλαμβάνεται και η συμπάθεια ή η αφοσίωση;
Θα μπορούσα να συνεχίσω και με άλλα μωβ άνθη που έχουν την τιμητική τους αυτην την εποχή, αλλά δεν θα ήταν αυτά που συνάντησα σήμερα. Μιαν άλλη φορά θα σας πω πόση εντύπωση μου έκανε ο αγκάβανος που είναι ξαδελφάκι με το γαϊδουράγκαθο και την αγκινάρα. Ή πόσο ονειρεμένη είναι η γειτονιά μας τώρα που ανθίζουν οι κουτσουπιές. Υπάρχουν άπειρες πηγές στο διαδίκτυο για τις ιδιότητες των βοτάνων και βρίσκω ότι δεν έχει κανένα νόημα να προσθέσω κι άλλες. Θέλω μόνο να περιγράφω τις βόλτες μου και τα συναισθήματα που γεννιούνται σε αυτές. Ελπίζω να σας αρέσει να σας παίρνω μαζί μου στις βόλτες αυτές!
Μωβ.
Το χρώμα του μυστηρίου και της φαντασίας.
Δεν χρειάζεται ωδή. Είναι από μόνο του υπέροχο.
Ευχαριστούμε.
Πολύ καλά το λές! Ωδή δεν χρειάζεται αυτός που υμνούμε. Είναι η δική μας ανάγκη να δείξουμε ευγνωμοσύνη.
Επαίνους χρειαζόμαστε εμείς που θέλουμε μια ώση προς τα πάνω. Μια κινητήρια δύναμη να συμπράξει με την δική μας