Ετικέτα -Κρητικό τοπίο

1
Όταν το ποτάμι σταματά, κάτι γεννιέται
2
Το μωβ του φθινοπώρου
3
Ασκληπιεία
4
Στον κόσμο των ιδεών
5
Αντιμέτωπη με μια απώλεια  

Όταν το ποτάμι σταματά, κάτι γεννιέται

Πέρασε ένας μήνας από την τελευταία φορά που αφέθηκα μόνη μπροστά στην άσπρη σελίδα. Μέρες που μίκραιναν και οδηγούσαν στον χειμώνα. Μέρες που έφεραν και μικρές ανάσες χαράς κάθε μέρα βεβαίως, αλλά και πολλές μα πάρα πολλές σελίδες βιβλίων. Κάποτε το έλεγα διάσπαση ή και τεμπελιά, αποφυγή της καθημερινότητας και απόσυρση. Όμως στην τελική είναι ο τρόπος που έχω μάθει να επιβιώνω. Να διαχειρίζομαι όσα αναδύονται. Πότε κολυμπώντας στην επιφάνεια, πότε βουτώντας στην αυτοαπομόνωση. Δαμάζοντας τα κύματα…Μέσα από την διαδικασία αυτή, της συνομιλίας με τον εαυτό, βγήκε μια όμορφη εικόνα που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.  Είναι ένα ποτάμι

Διαβάστε περισσότερα...

Το μωβ του φθινοπώρου

Το φθινόπωρο πάντα φέρνει μια μελαγχολία. Δεν έχει την έντονη άνθιση της άνοιξης. Δεν έχει την ποικιλία, το ζωντάνεμα, την χαρά. Όμως ο ήλιος πάντα ανατέλλει και δύει και τότε τα χρώματα είναι πάντα ονειρικά. Η συννεφιές πάλι, ξεκουράζουν τα μάτια που έχουν ζήσει για μήνες σε μια ατελείωτη λιακάδα, και ο αέρας, πριν γίνει πολύ κρύος, είναι ένα χάδι, μια ανάσα την ώρα της πεζοπορίας. Κι εκεί που περπατάς ανάμεσα στο πράσινο των αειθαλών και το κίτρινο-καφέ των ταλαίπωρων από το καλοκαίρι θάμνων, να σου και εμφανίζεται αυτή η ομορφιά! Την αγαπώ πολύ και οι μελισσοκόμοι ακόμα περισσότερο! Η

Διαβάστε περισσότερα...

Ασκληπιεία

Τί ήταν αυτό που έκανε τους αρχαίους μας προγόνους να χτίζουν τα Ασκληπιεία σε μέρη σαν αυτό;Εμένα μου έρχεται μια λέξη:Το δέος. Η αίσθηση που σου προκαλεί το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ένα μέρος με τόση ομορφιά, με τόση σοφία πλασμένο, αν δεν κατοικεί ήδη σε αυτό ένας Θεός; Όπως λοιπόν μας είπε ο δάσκαλος μας την προηγούμενη Κυριακή, ο ναός του Ασκληπιού, χτίστηκε 2300 χρόνια πριν, στο μέρος αυτό όπου χιλιάδες θεραπευτικά βότανα ανθίζουν και το ιαματικό νερό της πηγής είναι άμεσα διαθέσιμο για καθαρμούς και πόση. Ένα γύρω και μέσα στην ρεματιά, είναι φυτεμένες χαρουπιές και

Διαβάστε περισσότερα...

Στον κόσμο των ιδεών

Το βολταράκι της Κυριακής που μας πέρασε ήταν πολύ ξεχωριστό. Ήταν που ήμουν συντροφιά με μια φίλη πολύ αγαπημένη. Είναι από αυτές τις παρέες που λες ότι, όταν ξεκινά η κουβέντα, δεν καταλαβαίνεις τον χρόνο που περνάει. Ο λόγος σε μεταφέρει στον κόσμο των ιδεών. Πόσο μάλλον που η κουβέντα γινόταν σε ένα τόπο πραγματικά ιδεατό! Στην εικόνα αυτή βλέπουμε ένα πολύ σημαντικό μήνυμα. Όμως εμένα η μορφή αυτή της ελιάς μου έφερε στο νου μιαν άλλη εικόνα. Από όταν ήμουν στο δημοτικό και διάβασα το πρώτο βιβλίο της Νάρνια, έχω την συνήθεια να αναρωτιέμαι αν πίσω από κάθε μορφή

Διαβάστε περισσότερα...

Αντιμέτωπη με μια απώλεια  

Ήταν η δική μου πύλη. Το δικό μου μέσο να μπαίνω σε έναν άλλον κόσμο γεμάτο χαρά, γαλήνη, εναρμόνιση με το σύμπαν.  Για ένα διάστημα ήταν η καθημερινή μου τελετουργία: Έπαιρνα μαζί τη Στέφη μου και κατηφόριζα τον δρόμο που οδηγούσε στο “μυστικό μου καταφύγιο”. Ο δρόμος σε αυτό το σημείο είναι τελείως κάθετος με την σχεδόν ευθεία λωρίδα θάλασσας του κόλπου της Σούδας. Είναι ένα θέαμα υπέροχο που τον χειμώνα και νωρίς την Άνοιξη είναι ακόμα πιο μαγικό, καθώς τα Λευκά Όρη είναι αυτό που λέει το όνομά τους. Ολόλευκα! Κατηφορίζοντας τα έβλεπα ίσια μπροστά, και η καρδιά μου

Διαβάστε περισσότερα...

Copyright © 2026. Ασπασία Καγιαλάρη.