Όταν το ποτάμι σταματά, κάτι γεννιέται
Πέρασε ένας μήνας από την τελευταία φορά που αφέθηκα μόνη μπροστά στην άσπρη σελίδα. Μέρες που μίκραιναν και οδηγούσαν στον χειμώνα. Μέρες που έφεραν και μικρές ανάσες χαράς κάθε μέρα βεβαίως, αλλά και πολλές μα πάρα πολλές σελίδες βιβλίων. Κάποτε το έλεγα διάσπαση ή και τεμπελιά, αποφυγή της καθημερινότητας και απόσυρση. Όμως στην τελική είναι ο τρόπος που έχω μάθει να επιβιώνω. Να διαχειρίζομαι όσα αναδύονται. Πότε κολυμπώντας στην επιφάνεια, πότε βουτώντας στην αυτοαπομόνωση. Δαμάζοντας τα κύματα…Μέσα από την διαδικασία αυτή, της συνομιλίας με τον εαυτό, βγήκε μια όμορφη εικόνα που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Είναι ένα ποτάμι
Διαβάστε περισσότερα...
Εδώ μου δίνεις την ευκαιρία να απαντήσω μέσα από το άλλο μου αγαπημένο αντικείμενο έρευνας και πρακτικής. Στον βελονισμό λέμε…