Το άρωμα της πικροδάφνης
Το άρωμα μιας πικροδάφνης γίνεται η αφορμή για να ανοίξει η πόρτα της μνήμης — το δικό μου “le moment madeleine”.
Διαβάστε περισσότερα...
Μια ακόμη οικογενειακή ιστορία
Όντως οι οθόνες κυρίως κάνουν αυτό που λές μα να που τώρα μας φέρνουν πιο κοντά. Ίσως η Γρέτα της…
Μια οικογενειακή ιστορία για τα αρχέτυπα, τη μνήμη και την αγάπη που λιώνει τον πάγο
Διαβάστε περισσότερα...Η μικρή ιστορία του Lo Spinario
Ούτε ο Campbell, ούτε ο Jung, ούτε κανείς που έγραψε για Αρχέτυπα ή Σύμβολα, διαβάζεται σαν κανονικό μυθιστόρημα. Χρησιμοποιούνται κυρίως…
Από την αυτοφροντίδα στην αυταγάπη Πέρασα μερικές μέρες ακόμα φέτος στο πατρικό μετά τις γιορτές. Ένα σπίτι γεμάτο αναμνήσεις και κειμήλια δεν αδειάζει με την μία. Πάνε πέντε χρόνια τώρα. Κάθε τί, μια, δύο και τρεις ιστορίες έχει να πει. Αλλά να και μια που δεν ήξερα: “το αγόρι που βγάζει ένα αγκάθι από το πόδι του”. Μια μικρογραφία ενός ρωμαϊκού αγάλματος, αντίγραφο ενός ελληνιστικού λένε οι πληροφορίες. Όχι μορφή θεού ή ήρωα. Μια απλή σκηνή από μια καθημερινή πράξη αυτοφροντίδας. Αλλά έχει μια άλλη ιστορία να μας πει: αυτήν της θείας μου. Κάποτε η αδελφή του πατέρα μου ήταν
Διαβάστε περισσότερα...Τα κυκλάμινα
Γεννήθηκα την πρώτη μέρα της Άνοιξης από γονείς που ήταν στην πρώτη τους Άνοιξη. Και αυτό είχε τα καλά του και τα λιγότερο καλά του. Όπως και να ‘ναι όμως, αυτό μου έλαχε, με αυτό πορεύομαι. Ένα από τα καλά του είναι ότι υπήρχαν περίοδοι που ο πατέρας μου έδινε όλον του τον εαυτό στο μεγάλωμά μας. Έτσι μεγαλώσαμε με παραμύθια απ΄ όλον τον κόσμο, βιβλία και μουσική. Πάντα πολλή μουσική. Όταν εγώ ήμουν στην πρώτη δημοτικού και ο αδελφός μου νήπιο, χωρίς να νιώθουμε ακόμα το νόημα των στίχων, υπήρχε γύρω μας και μέσα μας, το “Άξιον Εστί” (ήταν
Διαβάστε περισσότερα...Αλλαγή εποχής στη ζωή μιας γυναίκας
Μια προσωπική διαδρομή μέσα από ρόλους, μνήμες και την αλλαγή εποχής στη ζωή μιας γυναίκας.
Διαβάστε περισσότερα...Η διπλή φλόγα
: Έρωτας και ερωτισμός μια de profundis ματιά από τον Οκτάβιο Πας
Διαβάστε περισσότερα...Ό,τι αγαπήθηκε ξαναγεννιέται
Μέσα στην καμμένη αγκαλιά του σκίνου ένας νέος έχει ήδη γεννηθεί. Και παρακάτω κι άλλος κι άλλος· διεκδικούν τον πατρογονικό τους χώρο. Δεν γνωρίζουν αν έχουν ελπίδες ή αν του χρόνου ή σε δέκα χρόνια υπάρξει κι άλλη φωτιά. Ή ελπίδα είναι δικιά μας έννοια. Όλα τα άλλα στη φύση απλά υπάρχουν.Έτσι χωρίς λόγο ή σκοπό. Αυτά είναι δικά μας τερτίπια.Το μόνο κοινό; Μία αγκαλιά που μπορεί να σε σώσει από το κρύο.Μια αγκαλιά που μπορεί να σε διατηρήσει στη ζωή. Όχι μόνο οι τελευταίες ημέρες, όλη μου η ζωή κινήθηκε στο μοτίβο αυτό, της συνεχούς αναγέννησης. Πώς παίρνεις υλικό
Διαβάστε περισσότερα...
Δεν υπάρχουν σχόλια.
Πρόσθεσε το σχόλιό σου