Ό,τι αγαπήθηκε ξαναγεννιέται

Μέσα στην καμμένη αγκαλιά του σκίνου ένας νέος έχει ήδη γεννηθεί. Και παρακάτω κι άλλος κι άλλος· διεκδικούν τον πατρογονικό τους χώρο. Δεν γνωρίζουν αν έχουν ελπίδες ή αν του χρόνου ή σε δέκα χρόνια υπάρξει κι άλλη φωτιά.
Ή ελπίδα είναι δικιά μας έννοια.
Όλα τα άλλα στη φύση απλά υπάρχουν.
Έτσι χωρίς λόγο ή σκοπό.
Αυτά είναι δικά μας τερτίπια.
Το μόνο κοινό;

Μία αγκαλιά που μπορεί να σε σώσει από το κρύο.
Μια αγκαλιά που μπορεί να σε διατηρήσει στη ζωή.

Όχι μόνο οι τελευταίες ημέρες, όλη μου η ζωή κινήθηκε στο μοτίβο αυτό, της συνεχούς αναγέννησης. Πώς παίρνεις υλικό από κάτι που χάλασε- μια σχέση, μια οικογένεια, το σώμα σου το ίδιο, που σε προδίδει, για να φτιάξεις κάτι νέο από την αρχή. Κάτι που για σένα έχει νόημα. Κάτι που ίσως εμπνεύσει και άλλους σε παρόμοιες αλλαγές και αναγεννήσεις!

Κάποιες φορές στέκομαι περισσότερο χρόνο, αναμασώντας αυτό που έχει χαθεί. Λες και η ενέργεια μου, του να το σκέφτομαι, μπορεί να του δώσει πάλι ζωή. Είναι πένθη δύσκολα και καμιά φορά μοιάζουν αδιέξοδα. Όμως όπως όλα τα φυτά δεν έχουν την ίδια ικανότητα αναγέννησης- μια δρυς δεν θα ξεπεταχθεί από μόνη της την επόμενη χρονιά από την πυρκαγιά, όπως κάνουν οι θάμνοι- έτσι και κάποια πένθη θέλουν τον χρόνο τους.

Όταν γίνεις ο γονιός που είχες ή θα ήθελες να έχεις, όταν γίνεις ο σύντροφος που θα ήθελες να έχεις, ίσως λέω, ίσως, τότε μπορείς να μετουσιώσεις το πένθος.

Το μήνυμα αυτό μου το έφερε ένα αντικείμενο. Κάτι που είχε φυλάξει ο αδελφός μου και μου το έδωσε φέτος στις γιορτές: το κόκκινο πουλόβερ του πατέρα μας. Αυτό στο οποίο μέσα του χώναμε το κεφάλι μας και κρυβόμασταν από τον έξω κόσμο. Κι εκεί νιώθαμε ζεστασιά και ασφάλεια.

Ίσως η συνάντησή μου αυτή με το μακρινό παρελθόν και το κόκκινο χρώμα της αναγέννησης, είναι το σημάδι για να αφήσω κι εγώ το πένθος και να κινηθώ πάλι μπροστά. Γιατί ό,τι αγαπήθηκε, βρίσκει πάντα έναν τρόπο να ξαναγεννηθεί μέσα μας