Ασπασία Καγιαλάρη

Το μωβ του φθινοπώρου

Νοε 08 2025

Το φθινόπωρο πάντα φέρνει μια μελαγχολία. Δεν έχει την έντονη άνθιση της άνοιξης. Δεν έχει την ποικιλία, το ζωντάνεμα, την χαρά. Όμως ο ήλιος πάντα ανατέλλει και δύει και τότε τα χρώματα είναι πάντα ονειρικά. Η συννεφιές πάλι, ξεκουράζουν τα μάτια που έχουν ζήσει για μήνες σε μια ατελείωτη λιακάδα, και ο αέρας, πριν γίνει πολύ κρύος, είναι ένα χάδι, μια ανάσα την ώρα της πεζοπορίας. Κι εκεί που περπατάς ανάμεσα στο πράσινο των αειθαλών και το κίτρινο-καφέ των ταλαίπωρων από το καλοκαίρι θάμνων, να σου και εμφανίζεται αυτή η ομορφιά! Την αγαπώ πολύ και οι μελισσοκόμοι ακόμα περισσότερο! Η

Διαβάστε περισσότερα...

H καρδιά του σοφού δεν είναι σκληρή. Ο σοφός νοιάζεται για τα αισθήματα των άλλων

Laozi

Μαΐ 22 2025

Στον απόηχο μιας επίσκεψης

Μαΐ 19 2025

Η αίσθηση του να είσαι σε μια αίθουσα και να βλέπεις τα παιδιά να παρακολουθούν είναι μοναδική. Για κάθε έναν από μας που γράφει για παιδιά, οι αντιδράσεις στα πρόσωπά τους, οι ερωτήσεις τους, όταν σου λένε γι’ αυτά που τους αρέσουν, γι’ αυτά που θέλουν, γι’ αυτά που ονειρεύονται, είναι σαν οδοδείκτες. Μας οδηγούν σε λόγια που μπορούν να μιλήσουν κατευθείαν στις καρδιές τους. Την εβδομάδα που μας πέρασε ήμουν καλεσμένη σε ένα σχολείο να μιλήσω για το πρώτο μου βιβλίο στα παιδιά της Τρίτης. Την μέρα της επίσκεψής μου, στο διάλειμμα πριν την μπουν τα παιδιά μέσα, ήμασταν

Διαβάστε περισσότερα...

Ασκληπιεία

Μαΐ 11 2025

Τί ήταν αυτό που έκανε τους αρχαίους μας προγόνους να χτίζουν τα Ασκληπιεία σε μέρη σαν αυτό;Εμένα μου έρχεται μια λέξη:Το δέος. Η αίσθηση που σου προκαλεί το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ένα μέρος με τόση ομορφιά, με τόση σοφία πλασμένο, αν δεν κατοικεί ήδη σε αυτό ένας Θεός; Όπως λοιπόν μας είπε ο δάσκαλος μας την προηγούμενη Κυριακή, ο ναός του Ασκληπιού, χτίστηκε 2300 χρόνια πριν, στο μέρος αυτό όπου χιλιάδες θεραπευτικά βότανα ανθίζουν και το ιαματικό νερό της πηγής είναι άμεσα διαθέσιμο για καθαρμούς και πόση. Ένα γύρω και μέσα στην ρεματιά, είναι φυτεμένες χαρουπιές και

Διαβάστε περισσότερα...

Το κόκκινο για τη ροδιά

Μαΐ 01 2025

Μετά το μικρό διάλειμμα των διακοπών, επιστροφή στα χρώματα με το κόκκινο να διεκδικεί την θέση που του αξίζει. Όχι όποιο κι όποιο κόκκινο! Σήμερα έχουμε μια και μοναδική πρωταγωνίστρια καθότι μεγάλη ντίβα. Μάλιστα κυριαρχεί στην καρδιά μου δύο φορές τον χρόνο. Μια που ανθίζει και μια που οι ώριμοι καρποί είναι εκεί και φωνάζουν μάζεψε· μάζεψε όσο είναι η ώρα! Η γειτονιά που ζούμε τώρα είναι η ίδια με αυτή που ζούσαμε όταν γεννήθηκε η κόρη μας. Τότε, σε μια επίσκεψη, μια ξαδέλφη μου πολύ αγαπημένη μού είχε φέρει μια ροδιά. Και… επειδή κάποιος σοφός είπε κάποτε: Η καλύτερη

Διαβάστε περισσότερα...

Στον κόσμο των ιδεών

Απρ 23 2025

Το βολταράκι της Κυριακής που μας πέρασε ήταν πολύ ξεχωριστό. Ήταν που ήμουν συντροφιά με μια φίλη πολύ αγαπημένη. Είναι από αυτές τις παρέες που λες ότι, όταν ξεκινά η κουβέντα, δεν καταλαβαίνεις τον χρόνο που περνάει. Ο λόγος σε μεταφέρει στον κόσμο των ιδεών. Πόσο μάλλον που η κουβέντα γινόταν σε ένα τόπο πραγματικά ιδεατό! Στην εικόνα αυτή βλέπουμε ένα πολύ σημαντικό μήνυμα. Όμως εμένα η μορφή αυτή της ελιάς μου έφερε στο νου μιαν άλλη εικόνα. Από όταν ήμουν στο δημοτικό και διάβασα το πρώτο βιβλίο της Νάρνια, έχω την συνήθεια να αναρωτιέμαι αν πίσω από κάθε μορφή

Διαβάστε περισσότερα...

Από το μωβ στο κίτρινο

Απρ 12 2025

Ήρθε ως φυσική συνέπεια του προηγούμενου κειμένου η ανάγκη να μιλήσω για τα κίτρινα λουλούδια που συναντώ κάθε μέρα. Χρόνια τώρα, στις βόλτες μου στα γύρω μονοπάτια, μού κάνει εντύπωση ο τρόπος που φυτρώνουν αγκαλιασμένα η λαδανιά με τον ελίχρυσο σαν αιώνιο ζευγάρι που ανθίζει κάθε Άνοιξη. Είναι σαν να μας υπόσχονται με τον τρόπο τους ότι υπάρχει αιώνια νεότητα και αιώνια αγάπη. Αλλά αφήνοντας τις ιδιότητες των βοτάνων στους πιο ειδικούς, θα ήθελα να πω σήμερα για τον ελίχρυσο και στον μύθο που λέγεται για αυτόν. Φεύγοντας ο Πάρις με την ωραία Ελένη από την Σπάρτη, έκαναν μια στάση

Διαβάστε περισσότερα...

Ωδή στο μωβ

Απρ 05 2025

Αυτήν την φορά διάλεξα έναν χωματόδρομο. Έτσι μπορούσα να αφήσω για λίγο τον μικρό μου φίλο να εκτονωθεί κι εγώ να βαδίζω με το δικό μου αργό βήμα αφοσιωμένο στην γύρω βλάστηση. Πολλές φορές φαντασιώνομαι ότι έχω δίπλα μου μια σοφή μητέρα που ξέρει τα πάντα για όλα τα φυτά και μου μιλάει για αυτά. Έτσι προέκυψαν και οι ιστορίες μου της Ιδαίας. Όμως η αλήθεια είναι ότι οι γνώσεις έρχονται μετά από αρκετό προσωπικό ψάξιμο. Ίσως αυτή η σοφή μητέρα είναι αυτή που είναι μέσα μου και μου λέει “Ψάξε. Ψάξε κι άλλο. Ποτέ μη σταματάς”. Σήμερα το μάτι μου

Διαβάστε περισσότερα...

Κοιτώντας από την άλλη

Μαρ 30 2025

Μερικά πρωινά αργότερα, πήρα πάλι τον δρόμο. Άφησα τον Λούη να οδηγεί αυτήν την φορά. Είναι ωραία η αίσθηση να μη σε νοιάζει πού πας. Απλά να κοιτάς κι όπου βγάλει ο δρόμος. Μάλιστα, τώρα την Άνοιξη, τα πάντα έχουν το λαμπερό πράσινο των φύλλων που δεν το έχει αγγίξει ακόμα η έλλειψη νερού και το έντονο κίτρινο, μωβ και άσπρο των φρέσκων λουλουδιών που πρωτοβγαίνουν. Αυτή τη φορά ο δρόμος ήταν ακριβώς ο ίδιος, αλλά αλλά την κυκλική διαδρομή που περιλαμβάνει το αγαπημένο μου μέρος την πήραμε αντίστροφα. Αυτό θα σήμαινε ότι στο τέλος θα έπρεπε να ανεβούμε μια

Διαβάστε περισσότερα...

Αντιμέτωπη με μια απώλεια

Μαρ 22 2025

Ήταν η δική μου πύλη. Το δικό μου μέσο να μπαίνω σε έναν άλλον κόσμο γεμάτο χαρά, γαλήνη, εναρμόνιση με το σύμπαν. Για ένα διάστημα ήταν η καθημερινή μου τελετουργία: Έπαιρνα μαζί τη Στέφη μου και κατηφόριζα τον δρόμο που οδηγούσε στο “μυστικό μου καταφύγιο”. Ο δρόμος σε αυτό το σημείο είναι τελείως κάθετος με την σχεδόν ευθεία λωρίδα θάλασσας του κόλπου της Σούδας. Είναι ένα θέαμα υπέροχο που τον χειμώνα και νωρίς την Άνοιξη είναι ακόμα πιο μαγικό, καθώς τα Λευκά Όρη είναι αυτό που λέει το όνομά τους. Ολόλευκα! Κατηφορίζοντας τα έβλεπα ίσια μπροστά, και η καρδιά μου

Διαβάστε περισσότερα...

Γράφτηκε από :Ασπασία Καγιαλάρη