Το κόκκινο για τη ροδιά

Μετά το μικρό διάλειμμα των διακοπών, επιστροφή στα χρώματα με το κόκκινο να διεκδικεί την θέση που του αξίζει. Όχι όποιο κι όποιο κόκκινο! Σήμερα έχουμε μια και μοναδική πρωταγωνίστρια καθότι μεγάλη ντίβα. Μάλιστα κυριαρχεί στην καρδιά μου δύο φορές τον χρόνο. Μια που ανθίζει και μια που οι ώριμοι καρποί είναι εκεί και φωνάζουν μάζεψε· μάζεψε όσο είναι η ώρα!  

Η γειτονιά που ζούμε τώρα είναι η ίδια με αυτή που ζούσαμε όταν γεννήθηκε η κόρη μας. Τότε, σε μια επίσκεψη, μια ξαδέλφη μου πολύ αγαπημένη μού είχε φέρει μια ροδιά.
Και… επειδή κάποιος σοφός είπε κάποτε: 

Η καλύτερη στιγμή για να φυτέψεις ένα δέντρο ήταν πριν από 20 χρόνια. Η δεύτερη καλύτερη στιγμή είναι τώρα.

– Κινέζικη παροιμία 

…εγώ το ακολουθώ πολύ αυτό, γιατί έχω την τύχη να ζω στην εξοχή. Όταν λοιπόν βλέπω ένα φυτό μου σε γλάστρα να έχει φτάσει σε καλό μέγεθος, δεν το βάζω σε μεγαλύτερη. Το βάζω στο χώμα. Και τώρα περνώ από τα σπίτια που έχω ζήσει και τα καμαρώνω. Όπως καμαρώνω και την Ροδιά μου.   

Την ροδιά την συνοδεύουν αμέτρητοι μύθοι και παραδόσεις. Όχι μόνο τους λαούς που έζησαν και ζουν, στην λεκάνη της Μεσογείου απ’ όπου προέρχεται. Η χάρη της έχει φτάσει μέχρι την Κίνα! Και σαν θεραπευτικό φυτό έχει χρησιμοποιηθεί από όλους επίσης. Αλλά καθώς αυτό δεν είναι διατριβή για την ροδιά, θα σταθώ σήμερα στο σημείο που αγγίζει εμένα και ελπίζω κάποια στιγμή αργότερα, να μπορέσω την συμπεριλάβω στις μαγικές ιστορίες της Ιδαίας. 

Στον αρχαίο ελληνικό μύθο που αναφέρεται στην αρπαγή της Περσεφόνης, όταν η Δήμητρα είχε επιτέλους κερδίσει το δικαίωμα να επιστρέψει η κόρη της σε αυτήν, ο Άδης έκανε μια πονηριά: Έδωσε στην Περσεφόνη να φάει κόκκους ροδιού. Μια κίνηση που συμβόλιζε την σύναψη γάμου. Έτσι επικράτησε η εναλλαγή κατοικίας για την Περσεφόνη και η εναλλαγή των εποχών για μας τους φτωχούς θνητούς… Τώρα που βρέθηκαν τα ρόδια στον Κάτω κόσμο;

Ένας άλλος μύθος λέει ότι ο Ωρίωνας, γιός της Γαίας νυμφεύθηκε την Σίδη (αρχαίο όνομα της ροδιάς). Έ λοιπόν αυτή η κοπέλα έκανε το σύνηθες μοιραίο λάθος· είπε ότι είναι πιο όμορφη από την Ήρα, με τα γνωστά αποτελέσματα. Πήρε τον δρόμο για τον Κάτω κόσμο, όπου έγινε δέντρο. Παρεμπιπτόντως το ρόδι είναι και από τα σύμβολα της Ήρας προστάτιδας του γάμου. 

Έχουμε λοιπόν έναν καρπό που συμβολίζει τον γάμο, την αφθονία (λόγω των αμέτρητων -λαμπερών σαν ρουμπίνια- σπόρων μέσα του) αλλά και τον θάνατο. Επίσης είναι και το δέντρο που φύτεψε η Αφροδίτη στην Κύπρο, άρα συμπεριλαμβάνει και τον έρωτα στους συμβολισμούς του. Θα σας πω τί σκέφτομαι εγώ τώρα, αλλά σίγουρα χωράει πολλή συζήτηση. Όλα είναι θέμα ισορροπίας. ένα βήμα πιο κει από την απόλυτη ευτυχία, είναι η απόλυτη οδύνη και η απώλεια. Στον γάμο μπορεί κανείς να είναι ευτυχισμένος και δημιουργικός, μπορεί και το αντίθετο όμως. Κάποιοι τον λένε ταφόπλακα του έρωτα. Και ο απόλυτος έρωτας όμως δεν είναι κι αυτός προπομπός του θανάτου; Όταν διάβαζα την εισαγωγή του βιβλίου “Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου” μου έκανε εντύπωση το κύμα αυτοκτονιών των ερωτευμένων που ξεσήκωσε.  

Ελπίζω να μην σας κούρασε ο ρυθμός αυτός της σκέψης μου· έτσι είναι όταν καλπάζει. Θα το αφήσω ως έχει όμως το κείμενο, γιατί το νιώθω πολύ δικό μου. Ίσως γιατί το κόκκινο είναι το χρώμα της φωτιάς και δεν περιορίζεται εύκολα. Ίσως γιατί τα θέματα του έρωτα, του θανάτου, του γάμου, και του αποχωρισμού της μάνας από την κόρη είναι πολύ ζωτικά για μένα και εκφράζονται από τον μη χαλιναγωγημένο μου νου.
Για κάτι πιο ανάλαφρο τώρα, να σας χαιρετήσω με ένα πολύ χαρούμενο σκοπό από τα παιδικά μου χρόνια: