Αλλαγή εποχής στη ζωή μιας γυναίκας

Είναι χρόνια τώρα που όταν κάποιος με ρωτάει “πώς είσαι;” αν θέλω να παρακάμψω το τετριμμένο “Καλά”, μια λέξη ανεβαίνει στα χείλη μου.
“Κούραση”.
Νιώθω μια ατελείωτη κούραση που αφήνει ημιτελή όλα όσα ξεκινάω.
Και είναι παράδοξο γιατί όλα στη ζωή μου μέχρι τώρα, όλοι οι ρόλοι που έχω αναλάβει είναι, όχι μόνο συνειδητές αποφάσεις, αλλά και ρόλοι για τους οποίους ρώτησα την καρδιά μου και εκείνη μου είπε πάντα το μεγάλο ναι.

“Τι είναι λοιπόν αυτό που προκαλεί την μεγάλη κούραση;” αναλογίζομαι όλα αυτά τα χρόνια, και μελετάω τα βότανα, τον βελονισμό, το μικροβίωμα, τη λογοτεχνία και τόσα άλλα που μπορεί να συναντήσατε στα γραπτά μου μέχρι σήμερα.

Οι ρυθμοί στη δουλειά έχουν πέσει αρκετά τελευταία· δεν υπάρχει πίεση από εκεί. Τα παιδιά μεγάλωσαν, φεύγουν σιγά σιγά. Έτσι μπορούν, έχουν  τον χώρο τους πια, και αναδύονται μνήμες παλιές, σχέσεις και συσχετίσεις. Μάσκες που φορέθηκαν και κάποτε είχαν την λειτουργικότητά τους. Μα πια, το πρόσωπο από κάτω τους έχει αλλάξει. Δεν του κάνει η μάσκα, ούτε η στολή ούτε κόθορνοι. Ένα άλλο πρόσωπο προσπαθεί να αποτινάξει όλα αυτά τα χρήσιμα κάποτε εργαλεία και να ανασάνει ελεύθερα. Και εκεί αρχίζουν οι δυσκολίες. Γιατί δεν είναι μόνο οι εσωτερικές αλλαγές που πρέπει να παλέψω. Είναι και η δυσκολία των κοντινών μου ανθρώπων να καταλάβουν το ζόρι, η αδυναμία να μην το πάρουν προσωπικά.

Ξεκίνησα σαν προσωπική εξομολόγηση, αλλά νομίζω πως δεν λέω κάτι πρωτότυπο εδώ. Αυτό που πολλοί λένε για τις γυναίκες στην ηλικία μου κουνώντας με κατανόηση το κεφάλι: Εμμηνόπαυση. Δίνει την εύκολη εξήγηση για όλα όσα μας συμβαίνουν. Δίνει και μια αποποίηση ευθύνης όμως: “Εγώ δεν έχω να κάνω τίποτα με όλο αυτό. Δεν χρειάζεται να πλησιάσω, να ρωτήσω, να προσαρμόσω την συμπεριφορά μου. Είναι οι ορμόνες που κάνουν πάρτι.”

Και ίσως έτσι ξεκινάει. Είναι πολύ πιθανό. Είναι μια κατάσταση όπου κάθε μια μας περνάει, αλλά: Υπάρχουν διαφοροποιήσεις. Και εδώ ερχόμαστε πάλι στην πρώτη παράγραφο. Σε μένα ήρθε με κούραση. Στην μητέρα μου που η ζωή ή οι επιλογές της, ή οι άνθρωποι που συνάντησε ή, ή, ή, ο συνδυασμός όλων αυτών τέλος πάντων, έφερε αποτελέσματα πολύ πιο τραγικά. Στην ηλικία μου είχε ήδη φύγει να βρει επιτέλους την οριστική ανάπαυση.

 Πριν γίνει αυτό όμως μου είχε πει κάτι που πέρασε στο ασυνείδητό μου και μόλις σήμερα αντιλήφθηκα ότι έχω υιοθετήσει τον δικό της τρόπο να ξαναβρίσκει την ανάσα της. Τα άφηνε όλα και έβγαινε έξω, δύο λεπτά από το σπίτι της ήταν η θάλασσα. Έμενε κι εκείνη στα Χανιά τότε. Εκεί μπορούσε να επανέρχεται κάπως στο κέντρο της, να γίνεται αυτό που ήθελε να είναι· αυτό που ήταν· και όχι οι ρόλοι της. Μακάρι να είχε νικήσει η θάλασσα. Μακάρι να είχε πετάξει εκεί μάσκες και στολή και κοθόρνους, και να γυρνούσε, γυμνή και ξυπόλυτη μα ζωντανή, ξεπλυμένη από όλα όσα απαίτησε η ζωή απ’ αυτήν.

Και επειδή δεν είναι όλα ψυχολογία, να κλείσω με το αγαπημένο βότανο της γυναικείας μετάβασης που βλέπετε στην φωτογραφία. Η αγαπημένη και μοσχομυρισμένη λυγαριά. Ένα φυτό που μένει θαλερό ενώ το καλοκαίρι έχει ξεράνει κάθε θάμνο γύρω του. Και γίνεται έτσι σύμβολο αντοχής.

–Σε κάθε γυναίκα που μεταβαίνει με χάρη.