Όταν το ποτάμι σταματά, κάτι γεννιέται

Πέρασε ένας μήνας από την τελευταία φορά που αφέθηκα μόνη μπροστά στην άσπρη σελίδα. Μέρες που μίκραιναν και οδηγούσαν στον χειμώνα. Μέρες που έφεραν και μικρές ανάσες χαράς κάθε μέρα βεβαίως, αλλά και πολλές μα πάρα πολλές σελίδες βιβλίων. Κάποτε το έλεγα διάσπαση ή και τεμπελιά, αποφυγή της καθημερινότητας και απόσυρση. Όμως στην τελική είναι ο τρόπος που έχω μάθει να επιβιώνω. Να διαχειρίζομαι όσα αναδύονται. Πότε κολυμπώντας στην επιφάνεια, πότε βουτώντας στην αυτοαπομόνωση. Δαμάζοντας τα κύματα…
Μέσα από την διαδικασία αυτή, της συνομιλίας με τον εαυτό, βγήκε μια όμορφη εικόνα που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

 Είναι ένα ποτάμι που αγαπώ πολύ. Λέγεται Κυλιάρης. Τα νερά του είναι ορμητικά τόσο που κάποιοι κάνουν ράφτινγκ σ’ αυτά. Κάποτε λειτουργούσε εκεί υδρόμυλος και δεν είναι λίγες οι φορές που έχω σκεφτεί ότι θα γράψω ένα βιβλίο για αυτόν, τα νερά του και τα βότανά του. Σε ορισμένα σημεία του το ποτάμι δίνει διακλαδώσεις που τα νερά γίνονται σχεδόν στάσιμα· έλος· τέλμα.

 Η λέξη αυτή με πήγε σε μια λέξη της μητέρας μου. Της άρεσε να την λέει για κάποιο λόγο. “Αποτελμάτωση”.  Έτσι αισθανόμουν τις μέρες που πέρασαν.

Όμως εκεί που τα νερά σταματούν, και μόνο εκεί, μπορεί να βλαστάνει το Πολυκόμπι ή εκουιζέτο ή ιππουρίδα. Είναι ένα από τα αρχαιότερα φυτά του κόσμου, πανέμορφο, και πολύ θεραπευτικό. Όπως μεταμορφώνει τη λάσπη σε σμαραγδένιο φως, έτσι βοηθά το σώμα να απομακρύνει ό,τι το βαραίνει —να καθαρίζει, να αποσυμφορεί, να αφήνει τα νερά να κυλούν ξανά ελεύθερα.

Και από την ιππουρίδα, ο νους μου πέταξε σε ένα άλλο θεραπευτικό άνθος που φύτρωσε σε έναν βάλτο στη Φινλανδία. Είναι μια μαγική εικόνα που συνάντησα σε ένα παραμύθι του Άντερσεν με πελαργούς, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία από μόνη της. Ίσως την πω την επόμενη φορά.

Θα μπορούσε να πει κανείς λοιπόν, ότι δεν είναι και τόσο κακό πράγμα η αποτελμάτωση όσο νόμιζε η μητέρα μου. Είναι μια φάση που σε ταλαιπωρεί ναι· αλλά είναι και μια κατάσταση όχι απλά γόνιμη,  αλλά και απαραίτητη· για την βλάστηση ορισμένων φυτών, για την διενέργεια εσωτερικών μεταβολών, για την γέννηση ιδεών. Μια κατάσταση όπου έμαθα να μην απελπίζομαι όταν βρίσκομαι σε αυτήν, αλλά να περιμένω με προσμονή τα γεννήματά της.
Ίσως αυτό είναι ένα πολύ προσωπικό κείμενο. Ένα μοίρασμα για τους πολύ κοντινούς. Είναι όμως και ένα θέμα ταμπού ακόμα και ο κόσμος καλό είναι να αρχίσει να μιλάει περισσότερο για αυτό. Ποια είναι η απόψή σας;