Ο Κήπος Μέσα μας

Ένας περιποιημένος κήπος μπορεί να μας δώσει χαρά με τα ζωντανά πράσινα χρώματά του και τα πολύχρωμα άνθη του.

Μπορεί να μας δώσει και θρέψη αν καλλιεργήσουμε λαχανικά ή φρούτα.

Μπορεί ακόμα να μας χαρίσει καλύτερη υγεία αν αφήνουμε να αναπτύσσονται σε αυτόν αυτοφυή θεραπευτικά βότανα ή φυτέψουμε εμείς αυτά που έχουμε ανάγκη.

Ένας αφρόντιστος κήπος όμως; Δεν είναι θλίψη μόνο για τα μάτια. Κίνδυνοι και ασθένειες ίσως ελλοχεύουν μέσα στα ξερόχορτα ή τις λακκούβες με το στάσιμο νερό.

Ένας τέτοιος κήπος βρίσκεται μέσα στο σώμα μας. Μας περιμένει να τον ανακαλύψουμε και να τον φροντίσουμε. Αν μάλιστα είμαστε γονείς μικρών παιδιών, καλούμαστε να βάλουμε ρίζες γερές που θα τα συντροφεύσουν στην υπόλοιπη ζωή τους και στις ερχόμενες γενιές.

Πριν την γέννηση το μωρό δεν έχει δικό του μικροβίωμα. Όμως αυτό της μητέρας του επιδρά και στο ίδιο.

Ο εσωτερικός μας κήπος δεν επηρεάζει μόνο το σώμα· “συνομιλεί” και με την ψυχή. Το μικροβίωμα του εντέρου παράγει ουσίες που επηρεάζουν τη διάθεση και την ισορροπία μας. Όταν υπάρχει ποικιλία και ισορροπία, νιώθουμε ευεξία· όταν διαταράσσεται, μπορεί να εμφανιστούν άγχος ή θλίψη. Η φροντίδα του μικροβιώματος είναι λοιπόν και φροντίδα της ψυχικής μας υγείας. Αλλά συμβαίνει και το αντίθετο. Σε καταστάσεις στρες παρατηρείται μείωση του υγειούς μικροβιώματος. Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα συνεχή διάλογο όπου χρησιμοποιείται ένας περίπλοκος κώδικας επικοινωνίας· αυτός του άξονα εντέρου- εγκεφάλου.

Άξονας εντέρου- εγκεφάλου. Η επικοινωνία επιτυγχάνεται τόσο με το πνευμονογαστρικό νεύρο, όσο και με χημικούς αγγελιαφόρους μέσω της κυκλοφορίας του αίματος

Αν και η μελέτη ξεκίνησε σχετικά πρόσφατα, υπάρχει αρκετά μεγάλη βιβλιογραφία αυτή τη στιγμή. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι ότι τα συμπεράσματα των ερευνών είναι ότι η φροντίδα του μικροβιώματος είναι όλα αυτά που ξέραμε ήδη πριν τις έρευνες.Και είτε τα κάνουμε είτε όχι. Έτσι θα σας απαλλάξω από τα ενδιάμεσα επιστημονικά που είναι ενδιαφέροντα αλλά τραβάνε σε μάκρος και πιθανό σας κουράσουν και θα σας πάω κατευθείαν στο ζουμί: Πώς φροντίζουμε αυτόν τον ξεχωριστό κήπο με τον οποίο μας προίκισε η φύση;

Ας τα δούμε όλα μαζί:

  • Ξεκινάμε με έναν φυσιολογικό τοκετό. Έτσι το νεογέννητο παίρνει την μικροβιακή χλωρίδα από την μητέρα του, με τρόπο φυσικό.
  • Συνεχίζουμε με μητρικό θηλασμό. Οι έρευνες λένε για δύο έτη με τους πρώτους έξι μήνες αποκλειστικού.
  • Στη συνέχεια εισάγουμε στην διατροφή μας μεγάλη ποικιλία φυτικών ινών, γιατί όσο μεγαλύτερη ποικιλία, τόσο πιο χαρούμενα  τα μικροβιάκια μας.

Για να τα προστατέψουμε τώρα, και να διατηρήσουμε τον αριθμό και την ποικιλία τους σταθερή, πάλι τα αυτονόητα:

  • Δεν παίρνουμε χωρίς λόγο αντιβίωση.
  • Δεν τρώμε τρόφιμα τυποποιημένα γεμάτα πρόσθετα, συντηρητικά και ό,τι άλλο φανταστεί κανείς.
  • Δεν τρώμε πολλή ζάχαρη γιατί η ζάχαρη ευνοεί τα “κακά” μικρόβια και την φλεγμονή.
  • Διατηρούμε ένα καλό πρόγραμμα ύπνου γιατί και τα μικρόβια ακολουθούν τους κιρκάδιους ρυθμούς και ξυπνούν το πρωί με την ανατολή του ήλιου.
  • Διατηρούμε ένα καλό πρόγραμμα κίνησης του σώματος, γιατί η κίνηση είναι απαραίτητη τόσο για μας όσο και για τους φιλοξενούμενους του εντέρου μας. 

Για να αυξήσουμε ακόμα περισσότερο τον πληθυσμό τους ή να επαναφέρουμε την ισορροπία αν έχει διαταραχθεί:

  • Τρώμε ζυμωμένα τρόφιμα, όπως το γιαούρτι, το κεφίρ, το ξινολάχανο, ζυμωτό ψωμί με προζύμι και άλλα πιο εξωτικά, όπως η κομπούχα και το κίμτσι κλπ
  • Λαμβάνουμε συμπληρώματα διατροφής με προβιοτικά (τα καλά βακτήρια) ή και πρεβιοτικά (τις φυτικές ίνες που αποτελούν την τροφή τους)
  • Καλλιεργούμε κήπους, πάμε στα δάση και στη θάλασσα. Ερχόμαστε σε επαφή με το χώμα, την άμμο, το νερό (αρκεί να μην είναι μολυσμένα, ή έχουν ψεκαστεί με τις νέες εφευρέσεις για αύξηση της απόδοσης των καλλιεργειών)

Στην ουσία ζούμε όπως ζούσαν οι πρόγονοί μας και πριν την “ανάπτυξη”.

Αυτά είναι πάνω κάτω τα συμπεράσματα των ερευνών, και πολλά άλλα μπορεί να πει κανείς και αν σας κίνησα κάπως την περιέργεια μπορείτε να δείτε κάποια άρθρα από την βιβλιογραφία ή να παρακολουθήσετε κάποια βίντεο που θα βρείτε στην συνέχεια.
Ελπίζω να μην σας κούρασα αυτή την εβδομάδα. Ξέρω ότι είναι κάτι διαφορετικό από αυτά που συνηθίζω να γράφω. Όμως είναι και αυτό ένα από αυτά που με ενθουσιάζουν, οπότε έχει το μερίδιό του στην σκέψη μου και στη συνέχειά της, που είναι αυτό το μέρος εδώ, όπου την αφήνω σε σας. Η φροντίδα του εσωτερικού μας κήπου είναι δώρο που χαρίζουμε στον εαυτό μας και στις επόμενες γενιές. Γράφοντας αυτά, νιώθω ότι μοιράζομαι μια προσωπική διαδρομή: την αναζήτηση ισορροπίας ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή. Κι ίσως εκεί να βρίσκεται η αληθινή ποίηση της ζωής!

Βιβλιογραφία

Μικροβίωμα & Ψυχική Υγεία Παιδιών

  • Romano, K., Shah, A. N., Schumacher, A., et al. (2023). The gut microbiome in children with mood, anxiety, and neurodevelopmental disorders: An umbrella review. Gut Microbiome, 4, e18. https://doi.org/10.1017/gmb.2023.16
  • Faulkner, P., Costabile, A., Imakulata, F., et al. (2024). A preliminary examination of gut microbiota and emotion regulation in 2- to 6-year-old children. Frontiers in Developmental Psychology, 1, 1445642. https://doi.org/10.3389/fdpys.2024.1445642
  • Fujihara, H., Matsunaga, M., Ueda, E., et al. (2023). Altered gut microbiota composition is associated with difficulty in explicit emotion regulation in young children. Microorganisms, 11(9), 2245. https://doi.org/10.3390/microorganisms11092245

Άξονας ΕντέρουΕγκεφάλου & Σεροτονίνη

  • Hwang, Y. K., & Oh, J. S. (2025). Interaction of the vagus nerve and serotonin in the gut–brain axis. International Journal of Molecular Sciences, 26(3), 1160. https://doi.org/10.3390/ijms26031160
  • Layunta, E., Buey, B., Mesonero, J. E., & Latorre, E. (2021). Crosstalk between intestinal serotonergic system and microbiota–gut–brain axis. Frontiers in Endocrinology, 12, 748254. https://doi.org/10.3389/fendo.2021.748254
  • Spencer, N. J., & Keating, D. J. (2021). Role of serotonin in the enteric nervous system and enteroendocrine cells. British Journal of Pharmacology, 178(21), 4346–4363. https://doi.org/10.1111/bph.15930

Πρώιμη Ζωή – Τοκετός, Θηλασμός, Αντιβιοτικά

  • Brockway, M. (2024). The role of antibiotic exposure and the effects of breastmilk and human milk feeding on the developing infant gut microbiome. Frontiers in Public Health, 12, 1408246. https://doi.org/10.3389/fpubh.2024.1408246
  • Neuman, H., Forsythe, P., Uzan, A., Avni, O., & Koren, O. (2018). Antibiotics in early life: Dysbiosis and the damage done. FEMS Microbiology Reviews, 42(4), 489–499. https://doi.org/10.1093/femsre/fuy018

Προβιοτικά, Πρεβιοτικά & Ψυχοβιοτικά

  • Asad, A., Kirk, M., Zhu, S., et al. (2025). Effects of prebiotics and probiotics on symptoms of depression and anxiety: Systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials. Nutrition Reviews, 83(7), e1504–e1520. https://doi.org/10.1093/nutrit/nuae028
  • Merkouris, E., Mavroudi, T., Miliotas, D., et al. (2024). Probiotics’ effects in the treatment of anxiety and depression: A comprehensive review of 2014–2023 clinical trials. Microorganisms, 12(2), 411. https://doi.org/10.3390/microorganisms12020411
  • Sharma, R., Gupta, D., Mehrotra, R., & Mago, P. (2021). Psychobiotics: The next-generation probiotics for the brain. Current Microbiology, 78(2), 449–463. https://doi.org/10.1007/s00284-020-02289-5

Γενική Ανασκόπηση – Μικροβίωμα & Εγκέφαλος

  • Ramadan, Y. N., Alqifari, S. F., Alshehri, K., et al. (2025). Microbiome gut–brain axis: Impact on brain development and mental health. Molecular Neurobiology, 62, 10813–10833. https://doi.org/10.1007/s12035-025-04846-0

Σχετικά Links

Σχετικά με τον/την Συγγραφέα

Ασπασία Καγιαλάρη

"Δικαιοσύνη, ίσες ευκαιρίες για όλους, όχι στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος, όχι στους πολέμους... Προσφορά, θεραπεία κι ανακούφιση, στον συν-Άνθρωπο".

Η Ανθρωπότητα, είναι μια ολότητα, και ευημερεί μόνο σε κατάσταση υγιούς ισορροπίας. Το όραμά μου για μια τέτοια εξισορρόπιση, εκφράζεται μέσα από έργο μου.

Ένα σχόλιο

Σχολίασέ το
  • Γνώση και χρήσιμες συμβουλές για όσους από εμάς έχουμε παρασυρθεί από την καθημερινότητα και έχουμε ξεχάσει (ή δεν έτυχε να μάθουμε) τα βασικά.
    Ας τις διαβάσουν όμως και γιατροί, όχι για να μάθουν κάτι που ήδη ξέρουν από το 1ο έτος της Ιατρικής, αλλά για ν’ αναλογιστούν μήπως με την αλόγιστη υπερπροσφορά αντιβίωσης (δεν θα σχολιάσω τους πιθανούς λόγους) θέτουν σε κίνδυνο τις μελλοντικές γενεές (άρα και τα παιδιά τους) μέσω της αύξησης της μικροβιακής αντοχής.
    Ευχαριστούμε Ασπασία γι’ αυτή τη διδακτική ανάρτηση.

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Copyright © 2026. Ασπασία Καγιαλάρη.